Het S-feest
‘We moeten weer eens een keer iets leuks organiseren. Studenten moeten ons kennen van meer dan alleen de boekenverkoop. Ze moeten kunnen zien dat we ook leuke mensen zijn!’ De voorzitter van de studievereniging voor psychologen knikte instemmend. Dit overleg was niet voor niets georganiseerd. De Faculteit der Sociale Wetenschappen was dit jaar immers niet altijd even goed in het nieuws geweest. Het werd hoog tijd dat de studieverenigingen hun handen ineen sloegen om een groots festijn voor alle studenten van de Radboud Universiteit op te zetten.
‘Een beetje net als het Beestfeest, bedoel je?’ De secretaris van de studievereniging voor sociologen stond niet bekend om zijn grote analytische vermogen, maar ditmaal sloeg hij bij uitzondering de spijker op z’n kop. De penningmeester van de pedagogenclub begon te giechelen. ‘Ja, goed idee! Vorige maand heb ik daar in de rij een leuke contactgestoorde bèta kunnen scoren!’ De communicatiewetenschappers knikten tevreden. Dit was precies het plan dat ze voor ogen hadden toen ze dit overleg bijeen hadden geroepen. Een feest zou de faculteit eindelijk tot een eenheid kunnen smeden.
Over één ding was iedereen het snel eens. Het feest moest begonnen worden met een lange rij voor de Doornroosje. ‘Dat is wat het Beestfeest ook zo succesvol maakt. Maar hoe krijgen ze dat voor elkaar?’ Het gezelschap besloot een telefoontje te plegen naar de organisatie van het Beestfeest. Het antwoord was even nutteloos als logisch: ‘Gewoon zorgen dat er veel mensen komen.’ De voorzitter van de psychologenclub keek verbaasd: hier zou hij zelf nooit op gekomen zijn.
Na deze eye-opener besloot het bestuur vol in te zetten op promotie. Iedereen keek naar de communicatiewetenschappers. Zij gaven aan dat een filmpje dé manier was om op de social media viral te gaan. De commissaris externe betrekkingen van psychologie wilde dit wel op zich nemen: ‘Ik heb ten slotte ook het filmpje van onze eigen vereniging gemaakt en heb al ervaring met Windows Movie Maker.’
Ook over de naam van het feest werd uitvoerig gebrainstormd. Niemand leek een goed idee te hebben: namen als het ‘We are Jung-feest’ of ‘Purple pants party’ werden snel afgeschoten. ‘We moeten echt iets origineels hebben! Iets met een letter of zo. Zoals het A-feest of het M-feest’, aldus de snuggere sociologensecretaris.
En zo geschiedde. Het S-feest was geboren.