ANS

In de hoop nieuwe zieltjes proberen zichzelf respecterende verenigingen de nieuwe eerstejaars van een bodem te voorzien. Er zijn genoeg eetacties om uit te kiezen. ANS test de kwaliteit en de gezelligheid van deze acties en prikt een vorkje mee. Onbeperkt Italiaans eten is altijd een goed idee en dus besloot ANS aan te sluiten bij R.E.I.N.A.E.R.T. en Lumen in Café de Fiets. 

Foto's: Bas van Woerkum

Vereniging: Dit jaar werkt R.E.I.N.A.E.R.T bij hun eetactie samen met damesdispuut Lumen. De taken zijn onderling goed verdeeld. De heren maken een praatje met de mannelijke en de dames met de vrouwelijke introlopers. Bij elke tafel schuiven ze aan voor een kort praatje of om te vragen hoe het smaakt. Vanwege de Campuscantus die dezelfde avond plaatsvindt, is het vandaag niet erg druk. Op andere avonden is de Fiets vele malen drukker bezet, vertelt het lid van R.E.I.N.A.E.R.T die de gasten ontvangt.

Locatie: Ondanks het feit dat café de Fiets niet de grootste kroeg is, past het vanavond allemaal prima en is het zelfs niet nodig de bovenzalen open te gooien. Op het terras van café Dollars hebben de disputen banken geplaatst, totdat dit café zelf opent. R.E.I.N.A.E.R.T heeft het goed geregeld: de kroegbaas verzorgt het eten en ontvangt de winst en de disputen proberen nieuwe leden te werven. Daarnaast is er een vernieuwde shotjeslijst in de Fiets, die ook een deel uitmaakt van deze eetactie.

Smaak: Voor zes euro zit je vol. Dat is zeker. Aan de linkerkant van de kroeg staat een lopend buffet en daar mag je onbeperkt opscheppen. Drankjes betaal je los. De keuze bestaat uit spaghetti, lasagne en een zelf samen te stellen salade met onder andere ui, tomaat, komkommer, mozzarella, olijven en een lekkere dressing. De saus voor de spaghetti lijkt in eerste instantie te ontbreken, maar wanneer je de spaghetti mengt met de lasagne krijg je een volwaardige spaghettimaaltijd. Dat smaakt prima en het eten is zeer gevarieerd. Daarna kun je alles nog van een flinke laag Parmezaanse kaas voorzien. Houd je niet van lasagne of ben je vegetarisch – de lasagne is rijkelijk met gehakt gevuld – dan zal je flink wat sla moeten eten, maar onbeperkt betekent dat je hoe dan ook genoeg krijgt.  Nadat een groep is uitgegeten, krijgt iedereen van die groep een shotje van de lijst. Iemand roept wat traditioneel gebrabbel over Tirol terwijl het de groepjes worden aangespoord een traditioneel dansje te doen.  'Wij hebben dit ritueel niet bedacht, op Oktoberfest doen ze het ook', vertelt een lid van R.E.I.N.A.E.R.T. Daarna moet het drankje achterover gegoten worden. Soms komt er zelfs een hele vuurwerkshow bij de shots kijken. Een lid voegt toe: 'Een aantal jaar geleden hadden we een ritueel dat mensen met bivakmutsen en messen met rauw vlees gooiden. Daardoor onthielden de eerstejaars ons wel, maar voor sommigen bleek het wat traumatisch te zijn.'

Gezelligheid: Ondanks dat dit een rustige avond is, staat de Fiets goed vol met zo’n vijf groepjes. Normaal zijn dit er ongeveer twintig en is het van vijf tot negen uur helemaal vol. Ook die hoeveelheid mensen schijnen ze kwijt te kunnen. Gekke dingen gebeuren er niet, maar er is wel een constante toestroom naar het buffet. Ook lopen er enkele dames in Tirol outfit rond. Deze Tirol-Italië-combinatie lijkt tegenstrijdig, maar daar is over nagedacht: In Noord-Italië spreekt men Duits. De twee gaan dus prima samen, zo meent een vos van R.E.I.N.A.E.R.T.

Eindoordeel: 8,0

In de hoop op nieuwe zieltjes proberen zichzelf respecterende verenigingen de nieuwe eerstejaars van een bodem te voorzien. Er zijn genoeg eetacties om uit te kiezen. ANS test de kwaliteit en de gezelligheid van deze acties en prikt een vorkje mee. Dit keer heeft ANS wel zin in een Italiaans buffet en schuift daarom aan in Café De Fiets bij disputen AISA en R.E.I.N.A.E.R.T.

Door: Dennis van der Pligt en Mitchel Suijkerbuijk Vereniging: Elk jaar organiseert R.E.I.N.A.E.R.T. samen met een damesdispuut een eetactie. Dit jaar hebben de heren de dames van Aisa geregeld en die samenwerking bevalt zo te zien uitstekend. Beide disputen zorgen goed voor de gasten en vragen regelmatig of het eten smaakt. De drank vloeit rijkelijk, de sfeer zit er lekker in en de leden van de disputen komen vaak langs bij de introgroepjes voor een gezellig praatje. Wel doen ze opvallend goed hun best om leden te werven voor hun dispuut. Volgens de vice-praeses van het dispuut is zo'n eetactie dan ook een goede manier om aan nieuwe leden te komen.

Locatie: Ondanks dat Café de Fiets geen enorm ruime kroeg is, past het allemaal wel. Tegenover de kroeg, bij Café Extase, staan ook een aantal lange tafels waar de groepjes aan kunnen zitten. Verder zijn zowel het boven- als benedenzaaltje geopend en staan er bij binnenkomst in de kroeg enkele statafels. In de verschillende ruimtes is andere muziek te horen, wat zorgt voor wat extra sfeer. Het is wat krap en niet overal is het even sfeervol. Gelukkig valt de drukte vanavond mee, met 80 tot 90 gasten.

Smaak: Voor de schappelijke prijs van zes euro bestaat het menu uit onbeperkt Italiaans eten. Vooraf staan onder andere sla, olijven, mozzarella, pesto en uien klaar. Als hoofdgerecht kan men kiezen voor spaghetti en lasagne. Van beide gerechten is ruim voldoende aanwezig. De smaak is zoals je kunt verwachten tijdens de introductie: de kwaliteit is niet heel bijzonder, maar het voedsel smaakt prima. Groot pluspunt is dat je zoveel mag opscheppen als je wil. Zo hoef je niet te vrezen voor een karige hoeveelheid.

Gezeligheid: Op het gebied van gezelligheid valt er voor de twee disputen weinig te verbeteren. De heren van R.E.I.N.A.E.R.T. en dames van Aisa kletsen volop met de aanwezigen. De introgroepjes zitten vooral aan eigen tafels, maar lijken het onderling gezellig te hebben. Het etentje wordt afgesloten met het 'shotjesritueel': de mensen moeten in een grote cirkel gaan staan, terwijl de vice-praeses vertelt over z'n reis naar Zuid-Tirol die hij door de hoeveelheid shotjes niet meer goed kan herinneren. Vervolgens strekt men de armen uit naar voren en naar boven en wordt er met z'n allen geshot. Het shotje is vooral enorm zoet, maar wel een heel sfeervolle afsluiter. De introlopers gaan dan ook met een vrolijk gezicht naar hun volgende activiteit.

Eindoordeel: 7,5

In de hoop op nieuwe zieltjes proberen zichzelf respecterende verenigingen de nieuwe eerstejaars van een bodem te voorzien. Er zijn genoeg eetacties om uit te kiezen. ANS test de kwaliteit en de gezelligheid van deze acties en prikt een vorkje mee. Een barbecue klinkt aantrekkelijk en dus schuift ANS aan bij dispuut M.A.R.I.K.E.N. 

Door: Anne van Veen

Vereniging: Op het moment dat ANS bij het Café van Ouds binnen komt lopen, staat een grote groep dispuutsdames van M.A.R.I.K.E.N. bij de ingang wijntjes te drinken. Ondanks de volle kroeg, is er bij de vrouwen geen stress te bekennen. Dit komt hoogstwaarschijnlijk doordat de dames alle taken hebben overgedragen aan niet-leden. Tijdens het eten zorgt het dispuut er wel voor dat bij elke tafel iemand in het lichtblauwe shirtje van M.A.R.I.K.E.N. te zien is. Een echt promopraatje blijft gelukkig achterwege.

Locatie: Het café staat vol met hoge tafels en barkrukken. In kleine groepen zitten de introgangers, dispuutsleden en andere gasten bij elkaar. Het is erg druk waardoor het soms lastig om van de ene kant van de kroeg naar de andere te manoeuvreren voor een nieuw drankje of hapje. Het café heeft zijn normale uitstraling en versiering is niet aanwezig.

Smaak: Bij binnenkomst kan voor de stevige prijs van zes euro een muntje worden bemachtigd. Na het muntje te hebben ingeleverd krijgt ANS snel een bord aangereikt met twee stukken vlees, aardappelsalade, Griekse salade en stokbrood. Verschillende soorten saus staan klaar voor de zelfbediening. De plastic bordjes zijn net groot genoeg en niet erg stevig, waardoor je goed moet opletten dat je prakkie niet op de grond beland. De maaltijd is ruim voldoende, maar er wordt gesignaleerd dat een aantal mannen graag een tweede bord had gehad. Het vlees is mals en voor de introgangers, die wanhopig een poging doen toch wat vitaminen binnen te krijgen, is de lekkere salade een pluspunt. Helaas zitten de drankjes niet inbegrepen.

Gezelligheid: Door de grote hoeveelheid mensen in de kleine kroeg heerst er een gezellige sfeer. Doordat de dames zich niet bezig houden met het eten lijkt het eerder een borrelavond dan een eetactie. Introgangers en leden lopen, zo goed als het gaat, tussen de tafels door om ergens anders een praatje te maken. Een paar aankomende eerstejaars lijken even in paniek te raken als de tijd begint de dringen en er nog steeds geen sterke drank achterover is geslagen. De groep vlucht snel naar de slijterij en verlaat verzadigd van Ouds.

Eindoordeel: 7,5

In de hoop op nieuwe zieltjes proberen zichzelf respecterende verenigingen de nieuwe eerstejaars van een bodem te voorzien. Er zijn genoeg eetacties om uit te kiezen. ANS test de kwaliteit en de gezelligheid van deze acties en prikt een vorkje mee. Een Saladebar valt op tussen de vele eetacties en dus schuift ANS aan bij studentenvereniging Karpe Noktem.

Door: Anne van Veen en Annemarie Verschragen

Vereniging: Dat ANS vanavond te gast is bij een alternatieve studentenvereniging is duidelijk. Een stuk of zes langharige mannen zitten hun laatste restjes konijnenvoer weg te werken, terwijl de rockmuziek uit de boxen schalt. Aangezien het eten al klaar op tafel staat, is de sfeer relaxed en gemoedelijk. Hoewel er regelmatig gevraagd wordt of het eten naar wens is, zijn de nachtplukkers in de eerste instantie een beetje schuw. Pas als de ANS zelf het initiatief neemt, begint een lid enthousiast te vertellen over de vereniging. De strekking van het verhaal: gezelligheid zonder verplichtingen.

Locatie: De grote zaal van Villa van Schaeck is gevuld met uitklaptafels, gammele bankjes en discolampen. Waar diezelfde avond nog een band zal optreden, staan nu enkele dansende leden naast bakken salade. De bruine kroeg uitstraling van de zaal is ook meteen de enige versiering. De eetactie is klein opgezet met vier lange tafels en het is er stilletjes. Naast ANS lopen enkel een tiental leden rond die net twee tafels weten te vullen. Introgangers zijn er niet te bekennen. De locatie zorgt voor een studentikoze intro-sfeer die niet weggelegd is voor luxepaarden, maar zeker gezellig is.

Smaak:  Bakken salade, borden vlees en zakken chips staan op tafel als ANS plastic bordjes aangereikt krijgt. Eten met de vorkjes is een uitdaging, al bij de eerste wrap met tomaat, sla, komkommer en feta breekt het bestek doormidden. Een behulpzame organisator geeft aan dat de wrap beter met de handen gegeten kan worden. ANS volgt de tip met plezier op, maar weet op het vlees toch nog vier vorken te breken. Geen voorbode voor de kwaliteit van het eten: de verschillende soorten vlees, de  salade, wraps, pizza en stokbrood zijn gevarieerd en smaakvol. Timing is wel belangrijk, de stukken vlees kunnen zelf van borden gepakt worden en zijn snel afgekoeld. Voor vitaminezoekende introgangers is de saladebar minder gezond en uitgebreid dan verwacht, maar ANS verlaat voor vier euro met een goede bodem De Villa.

Gezelligheid: Als Queen overgaat in foute dubstep kijken wat leden zuur. De voorzitter legt uit dat verschillende smaken moeten worden geaccepteerd en aangevraagde nummers niet mogen worden onderbroken. Een lid gaat er bij liggen en wacht geduldig tot deze kwelling afgelopen is. Hoewel de weinige nachtplukkers in het begin wat moeite hebben outsiders erbij te betrekken, zit de gemoedelijke sfeer er toch goed in.

Eindoordeel: 6,5

In de hoop op nieuwe zieltjes proberen zichzelf respecterende verenigingen de nieuwe eerstejaars van een bodem te voorzien. Er zijn genoeg eetacties om uit te kiezen. ANS test de kwaliteit en de gezelligheid van deze acties en prikt een vorkje mee. Wegens een hoge beoordeling vorig jaar, schuift ANS nogmaals aan bij zeilvereniging De Loefbijter. Kunnen zij de druk aan?

Door: Evy van der Aa en Daan van Acht

Vereniging: Deze zeilers vormen ook buiten de boot een goed team. Ondanks het volle terras is er geen greintje stress te bekennen bij de Loefbijters. Het eten staat snel op tafel en de verenigingsleden zorgen goed voor de gasten. Daarnaast schuiven de leden af en toe aan voor een gezellig praatje en vergeten daarbij niet te vragen of alles naar wens is. Een promo-praatje heeft ANS niet gekregen, maar is wel gesignaleerd bij andere tafels. De strekking van het verhaal is duidelijk: de Loefbijter is een vrijblijvende vereniging die regelmatig op het water vertoeft maar ook niet vies is van een biertje.

Locatie: Ondanks het tegenvallende weer, heerst op het terras van Sjors en Sjimmie een gemoedelijke sfeer. De parasols zorgen ervoor dat de 225 studenten droog hun maaltijd naar binnen kunnen schuiven. De locatie is aangekleed met een vlag van de vereniging en de constant voorbijrijdende bierfietsen van Herendispuut Los Hombres Locos en Damesdispuut Carmen dragen bij aan het introductiegevoel.

Smaak: Het menu van vorig jaar is grotendeels overgenomen en ook deze keer zijn de geserveerde tapas een succesnummer. Voor een studentenmenu zijn de smaak, ingrediënten en producten hoogstaand te noemen. Daarbij vertelt de voorzitter dat al het eten zelfgemaakt is. De verschillende tapas hadden niet misstaan in menig restaurant. Met name de tweede gang, die bestaat uit een samenstelling van soorten vis waaronder kreeft, trekt de aandacht. ANS heeft deze gang echter niet op andere tafels gespot. Desalniettemin is dit menu voor tien euro inclusief drie drankjes een buitengewoon goede deal.

Gezelligheid: De introgroepjes zitten ieder aan een eigen tafel en bemoeien zich onderling niet met elkaar. Toch lijkt de sfeer aan de tafels zelf goed. Spontaan begint een groepje rechtenstudenten te zingen. Vanuit een andere tafel klinkt de uitspraak 'Ik heb een 3,9 gehaald, was zo trots op mezelf!', waarmee de avond ten einde komt.

Eindoordeel: 9

Ook vorig jaar beoordeelde ANS de eetactie van De Loefbijter.

In een wanhopige zoektocht naar vers vlees serveren studentenverenigingen allerlei goedkope gerechten aan eerstejaars studenten. Elk jaar tijdens de introductie schuift ANS aan en prikt ze een vorkje mee. Deze keer: Nijmeegse Studentenvereniging Ovum Novum.

Vereniging: De dooiergele shirtjes van de Ovianen zijn niet te missen: druk is iedereen bezig met het regelen van de eetactie. De taken zijn hier dan ook duidelijk verdeeld. Enkelen bedienen de eerstejaars, een ander staat achter de tap en weer een stel anderen verzorgt een rondleiding door de gehele sociëteit na afloop van het driegangenmenu.

Locatie: Bij binnenkomst is het even zoeken naar de plek van het eetfestijn. Het originele plan was om buiten te eten, maar dit is verplaatst naar de borrelzaal op de eerste etage vanwege het druilerige weer. Dit doet wel enigszins afbraak aan de sfeer, maar wordt goed gemaakt door een vrolijke uitstraling van deze ruimte. Een gele piano en veel verenigingsattributen sieren de wanden van de soos.  Het bierbankje wiebelt helaas een beetje, gelukkig is er wel een ventilator voor wanneer iemand het onverhoopt te heet krijgt.

Smaak: Het driegangenmenu is makkelijk in elkaar gezet. De soep vooraf lijkt uit blik te komen, het hoofdmenu bestaat uit broodjes van de Subway en het toetje is een waterijsje. Is dit erg? Niet echt. De soep is prima en heet genoeg, de broodjes zijn flink belegd en smaakvol en het ijsje is voor iedereen die van ijs houdt ook prima. Ook staat er een pitcher met citroenwater op tafel, voor de testpersoon met kater die is nedergezet voor een ventilator ook prettig. Het is een doodzonde dat door de saus de onderkant van een van de drie gekozen broodjes volledig doorweekt is. Aan vegetariërs is gedacht: het broodje kaas is lekker en er is een vegetarische soep.

Gezelligheid: Het moge duidelijk zijn dat iedereen hier aanwezig is om zichzelf te voeden. De Ovianen zijn vriendelijk en ook prima in het regelen van de eetactie, maar de studenten Culturele Antropologie & Ontwikkelingsociologie die op dat moment aanwezig zijn moeten zichzelf vermaken en echt sociaal doen zit er vandaag niet in. Ondertussen vliegen bij de studenten de verhalen over de vorige avond over de tafel. Een mentorpapa die verkleed was als chilipeper spande hiermee de kroon en was tamelijk hilarisch, maar de vraag is hoe dit zou zijn bij een stuggere groep.

Eindoordeel: 6

Eerder beoordeelde ANS al de intro-hap van De Loefbijter, Carte Blanche en Aquila en van Myosotis en Iuventus.

In een wanhopige zoektocht naar vers vlees serveren studentenverenigingen allerlei goedkope gerechten aan eerstejaars studenten. Elk jaar tijdens de introductie schuift ANS aan en prikt ze een vorkje mee. Deze keer: zeilvereniging De Loefbijter

Vereniging: De doorgewinterde zeilers van de Loefbijter voelen zich als een vis in het water wanneer zij de hongerige eerstejaars bedienen. Ze verwachten maar liefst 250 eters deze avond. Desondanks is er geen greintje stress te bekennen bij de verenigingsleden. Het promo-praatje wordt strategisch vóór de maaltijd gehouden, zodat niemand gegeneerd met volle mond hoeft te luisteren. De strekking van het verhaal is duidelijk: de Loefbijter is een vrijblijvende vereniging die regelmatig op het water vertoeft maar ook niet vies is van een biertje.

Locatie: De vrolijk gekleurde stoelen op het terras van Sjors en Sjimmie aan het koningsplein geven het tapasmenu een authentieke sfeer. Het eten is prachtig op de borden gedrapeerd, een schril contrast met de plastic borden en bestek die al op tafel lagen te wachten. Dit versterkt echter wel het studentikoze gevoel van de avond en dat heeft ook zo zijn charme.

Smaak: Als deze eetactie met een woord te beschrijven was, zou dat 'veelzijdig' zijn. Vooraf wordt brood met aïoli geserveerd, direct gevolgd door een schaal met salade, olijven, tortilla’s en dipsaus. Als hoofdgerecht is er onder andere een heerlijk malse kipsaté, gehaktballetjes in pittige tomatensaus en verse groentesalade. Daarnaast gaan er nog grote schalen gebakken aardappelen rond en voor de vegetariërs zijn er diverse salades. Als toetje is er meloen, een aangename verkoeling na de pittige sausjes. Kortom, er is veel keus en voor ieder wat wils, en dat voor een zeer student-verantwoorde prijs.

Gezelligheid: De zeilers lijken zich niet zo druk te maken om het wanhopig bij elkaar sprokkelen van nieuwe leden. Ze maken hier en daar een geïnteresseerd praatje, maar schrikken de eerstejaars niet weg met opdringerig gebabbel. Dit komt de gezelligheid zeer ten goede. Er is geen harde muziek en ook geen wilddansende verenigingsleden, daarvoor in de plaats kun je hier lekker eten en uitrusten van het drukke introductieschema.

Eindoordeel  9+

Eerder beoordeelde ANS al de intro-hap van Carte Blanche en Aquila en van Myosotis en Iuventus.